5 december 2016

Ode aan mijn lichaam

Ik hou van mijn lichaam. Ik voed het (soms) met gezond eten. Ik sport (zo nu en dan) en beweeg mijn lichaam  om het leven door mijn lichaam te voelen stromen. Ik zorg er altijd voor dat ik voldoende nachtrust krijg. Toch neem ik mijn lichaam vaak voor lief, en besteed zelden aandacht aan de manier waarop ik mijn lichaam ervaar –hoe ik mijn vingers beweeg, hoe mijn gedachten malen, hoe ik mijn haar om mijn vingers draai en hoe ik de lucht in mijn neusvleugels voel. Mijn lichaam functioneert en maakt het me zelden moeilijk.

Ik hou niet alleen van mijn lichaam, ik geniet van mijn lichaam. Ik hou ervan om met mijn tong over mijn lippen te strelen en te voelen hoe ze nat worden van het speeksel. Ik hou ervan om voorover te buigen, mijn hoofd naar beneden te laten hangen en de spanning vanuit mijn rug uit mijn schouders te voelen lopen. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht als mijn buik gevuld is met het eten waar ik van hou. Ik hou ervan om de trap op te rennen en hijgend, buiten adem, boven aan te komen.

Ik geniet van mijn lichaam totdat ik in de buitenwereld word geworpen en de eisen en verwachtingen van buitenaf zwaar op mijn lijf voel neerwegen.

Aangezien de wereld mij “vrouw” heeft verklaard, wordt er van mij verwacht dat mijn lippen in een bijna permanente glimlach staan en dat ik tegen iedereen aardig ben: vooral omdat ik een zwarte huidskleur heb en ik mensen niet wil afschrikken. Omdat mijn BMI niet binnen de “gezonde” categorie valt, moet ik het knagende hongergevoel negeren en mijn mond vrijwel voortdurend op slot houden, terwijl ik mijzelf ten aller tijde mondjesmate hapjes toelaat. Omdat mijn borsten zich hebben overgegeven aan de wet van de zwaartekracht en niet meer priemend vooruit wijzen, hijs ik mezelf elke morgen in een beha om ze vast te zetten, en verdien ik dubbele punten als ze aandacht trekken vanachter hun tralies. En de lijst met eisen gaat door en door…

Maar, omdat ik van mijn lichaam wil blijven houden en genieten, moet ik me inzetten om deze eisen het zwijgen op te leggen. Daarom benut ik elke mogelijkheid om tijd door te brengen met anderen die zich, net als ik, afzetten tegen de eisen van buitenaf en vrij en ongebonden hun leven leiden. Gelukkig kreeg ik, tijdens de “Bodies Unbound!” conferentie in 2015, de kans om vijf fantastische dagen door te brengen met 30 meiden, die zich afzetten tegen de opgelegde eisen op hun lichaam, en hun lichaam vieren gewoon om hoe het is. Door gesprekken te voeren, spellen te spelen, films te kijken, te dansen en aan zelfverdediging te doen, stelden we kritische vragen over de eisen die aan het uiterlijk van meiden worden gesteld, en deelden we onze verzetsstrategieën.

Eén van deze strategieën was om een liefdesbrief te schrijven aan ons lichaam. We kozen één lichaamsdeel dat we enorm koesteren en overspoelden het met woorden van bewondering. Toen identificeerden we een lichaamsdeel dat veel druk van buitenaf te verduren krijgt. We eisten deze lichaamsdelen terug door ze te overstelpen met woorden van verzoening . Ook namen we foto’s van deze lichaamsdelen.

Deze fotoverzameling biedt een kijkje in deze strategie. Ik heb mijn eigen woorden er aan toegevoegd om mijn herinneringen aan het krachtig opeisen en vieren van onze lichamen met jullie te delen en om eer te doen aan de vele lessen die ik heb geleerd door tijd door te brengen met deze meiden.


Lief kuiltje,
Je bent altijd bij me: om me gerust te stellen als ik huil,
Om me aan te moedigen als ik spreek en om het met me te vieren als ik giechel.

Oh prachtige benen,
De manier waarop jullie over het grasveld kuieren, mij met kracht en vertrouwen dragen, mijn ode is aan jullie die mij voort dragen naar mijn dromen.

Krachtige ogen,
Jullie zien vandaag, en in jullie diepte creëren jullie morgen.
Ik weet dat de visie die jullie hebben ver vooruit blikt en onze morgens ongebonden en vrij zal maken.

Zoete zwarte huid,
Elke keer als ik naar je kijk, herinner ik me mijn voorouders wiens nagedachtenis jij bij je draagt,
en voel de verbintenis die jij brengt met mijn innerlijke zelf, maar ook met ieder aan wie ik mij verbind en die ik raak.

Onmisbare handen,
Elke keer als ik spreek, zien anderen jullie dansen op het ritme van mijn zinnen,
Jullie voegen beweging toe aan de omlijning van mijn woorden en maken hiermee mijn woorden krachtiger.

Tedere borsten,
Sinds het moment dat jullie verschenen, stelde de wereld eisen aan jullie en wilde het jullie in haar koude omhelzing opsluiten. Toch herinneren jullie me, elke keer als jullie vrolijk rondspringen, aan mijn bevrijding en het geluk dat daarmee samengaat.

Rijke, volle lippen,
Jullie volheid zorgt voor uitbundigheid in mijn gezicht, en het is vanwege jullie dat ik mijzelf mooi vind, en met dat gevoel van beminnelijkheid, parten jullie op sierlijke wijze om dit gevoel van vrolijkheid met anderen te delen.

Mijn weelderig figuur,
Ik beweeg je op het ritme van de slaande trommels en jij danst vrolijk mee
Mij eraan herinnerend dat jij een unieke plek in deze wereld inneemt en dat deze plek groots en krachtig is.

Deel dit artikel