11 juni 2018

Feminisme in Nederland: SEHAQ

Een drankje drinken en bijpraten met je vriendinnen: het kan van onschatbare waarde zijn. Als het even tegenzit, heb je behoefte aan een luisterend oor, mensen die begrijpen wat je doormaakt. Maha Youssef en haar vriendinnen wilden dat ook, maar voor hen bleek dat nog een hele onderneming. Maha is een lesbische vrouw uit Egypte. Ze vluchtte enkele jaren geleden naar Nederland en zocht hier contact met gelijkgestemden. Maha: “De queer scene in Nederland bleek echter gedomineerd door homomannen. Zeker de queer vluchtelingenscene. Workshops, feestjes, debatten: ze zijn allemaal gericht op homo’s. Er is geen ruimte voor lesbo’s en transgenders. Mijn vriendinnen en ik voelden ons helemaal niet op ons gemak op dit soort bijeenkomsten, dus besloten we onze eigen ontmoetingen te gaan organiseren.”

“We hebben samen een collectief gevormd. We hebben het ‘sehaq’ genoemd, het Arabische scheldwoord voor lesbo.”

 
Scheldwoord
Maha had in Egypte al veel ervaring opgedaan als queer activist, dus dit was een kolfje naar haar hand. Ze kende ook veel andere lesbische vluchtelingen uit de Arabische regio, sommigen nog van voor ze gevlucht waren. “We hebben samen een collectief gevormd. We hebben het ‘sehaq’ genoemd, het Arabische scheldwoord voor lesbo”, zegt Maha. “Met onze naam eigenen we ons dit woord weer toe. Als iemand mij ermee wil beledigen, kan dat niet meer, want het woord is nu van mij.”

Treinkaartjes
“We wilden safe spaces creëren. De workshops die we organiseren zijn daarom alleen voor vluchtelingen, niet voor witte mensen. Zo voelt iedereen zich vrij om te bespreken wat ze meemaken in Nederland. Queer vluchtelingen horen namelijk vaak: "Je bent hier zelf naartoe gekomen, wij hebben je onderdak, geld en veiligheid gegeven, dus je mag ons niet bekritiseren.” Naast workshops organiseert Sehaq ook etentjes en benefietfeesten in Vrankrijk, een kraakcafé in Amsterdam. Die zijn wel breder toegankelijk. “Maar we kopen altijd treinkaartjes voor lesbische en transgender vluchtelingen, zodat ze vanuit hun AZC naar Amsterdam kunnen komen. Zo zorgen we dat we altijd in de meerderheid zijn en ons thuis kunnen voelen, ook als homo’s en Nederlanders wel welkom zijn,” legt Maha uit, om er lachend aan toe te voegen: “Homomannen vinden dat heel irritant.”

“Op een dag zullen we onze eigen ontmoetingsplek hebben, een thuis voor alle queer vluchtelingen in Nederland.”

 
Bijpraten, dansen, een beetje flirten. Het is misschien niet het eerste waar je aan denkt bij daden van verzet, maar in bepaalde contexten is dit niets minder dan radicaal feministisch activisme. Maha: “Op een dag zullen we onze eigen ontmoetingsplek hebben, een thuis voor alle queer vluchtelingen in Nederland.”

 

Deel dit artikel