8 juni 2021

Dikke Vinger zet radicaal Fat Activisme op de agenda

“Het vraagt vrij veel kwetsbaarheid om over dik-zijn te praten”

Dikke Vinger begon 3 jaar geleden als een supportgroep voor dikke mensen in Rotterdam, opgericht toen door Merel Wildschut en Non van Driel (genderclowns.org). Inmiddels is dit uitgegroeid tot een groep mensen die zich actief inzetten voor Dikke Vinger, waaronder Sigrid en Anoesjka. In het begin draaide het bij Dikke Vinger vooral om het delen van ervaringen in de supportgroep. Bijvoorbeeld: ‘Hoe gaan mensen met je om als je dik bent, en hoe voelt dat?’ Langzaam ontstond ook de behoefte om meer activistisch bezig te gaan en ontstond naast de supportgroep ook een actiegroep. De actiegroep voert social media campagnes, biedt consultancy, blogt en organiseert evenementen zoals een kledingruil. Dikke Vinger is in 2020 ook gestart met het opnemen van een podcast. Hier hebben Sigrid en Anoesjka het over alles wat met dik-zijn te maken heeft, van fatshaming tot doktersbezoeken. “Zeg maar: alles behalve diëten of afvallen. En we willen het radicale fat activism op de agenda zetten.”

Dit interview maakt deel uit van een serie van 6 gesprekken met Spark-activistes. Met ons Spark-portfolio steunen we kleine, feministische initiatieven in Nederland, op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Saba en Sint Eustatius. We spraken met activistes van 6 verschillende Spark-groepen over hun werk, hun overtuigingen en hun drive. Fotografe Sophia Maria Favela legde hen vast op beeld.

Sigrid van der Meer is 26 jaar en bezig met het afronden van hun onderzoeksmaster Genderstudies. Samen met Anoesjka maken ze de Dikke Vinger Podcast. Anoesjka Minnaard is 30 jaar, moeder van een 2-jarige en fotografe. Ze houdt zich bij Dikke Vinger vooral bezig met de podcast en social media.

 
Waarom werden jullie actief bij Dikke Vinger?

Anoesjka: “Voordat ik betrokken raakte bij Dikke Vinger had ik geen dikke vrienden. Sinds ik die heb denk ik vaak ‘oh wat is dat fijn!’. Vóór corona organiseerden we activiteiten als een stranddag, kledingruil, picknicks en dergelijke. Het is super om leuke dingen te doen met mensen waarbij je je op je gemak voelt.”

Sigrid: “Ik was (net als Anoesjka) bij de allereerste support-groep van Dikke Vinger. Het was voor het eerst dat ik een plek vond waar dikke mensen samen konden komen en openlijk konden praten over hun dik-zijn, zonder dat dat dik-zijn gezien werd als iets slechts of iets wat veranderd moest worden. Op een gegeven moment kwamen we op een punt waar we, naast activisme in de vorm van support voor onszelf en andere dikke mensen, ook naar buiten toe meer activistisch bezig wilden gaan. Toen zijn we de Dikke Vinger actiegroep begonnen, en werd Dikke Vinger naast support voor dikke mensen ook een plek voor het informeren en actie voeren ten behoeve van zowel dikke als niet-dikke mensen.”


Op wie richten jullie je met Dikke Vinger?

Sigrid: “Dik is natuurlijk een vaag begrip. Er zijn veel mensen die zich dik voelen, maar dat niet zijn. Dit komt door geïnternaliseerde fatphobia. Maar als je je aangesproken voelt en je denkt dat het iets voor jou kan zijn, dan ben je welkom.”

Anoesjka: “Het mag duidelijk zijn dat er wel een verschil is tussen ‘curvy’ genoemd worden of op straat uitgescholden worden voor varken wanneer je op straat een frietje eet. In onze missie, ons manifest en onze communicatie richten we ons op mensen die structureel gediscrimineerd en gemarginaliseerd worden vanwege hun omvang. Mensen die geen kleding kunnen vinden in de winkelstraat, niet in de stoel in het openbaar vervoer passen, niet in het vliegtuig passen, bij de dokter niet serieus worden genomen.”

Waarom besloten jullie om een podcast te gaan maken?

Anoesjka: “De podcast is een fijne manier om de gesprekken die in de support-groep gevoerd worden voort te zetten en verder te verspreiden. Zo kunnen we ook mensen buiten onze directe groep om een vorm van steun bieden. En we bespreken in de podcast ook zaken als de connecties tussen dik-zijn en andere thematiek. Hoe dik-zijn en gender, kleur en het leven met een fysieke beperking bijvoorbeeld op elkaar inwerken. Intersectionaliteit dus, waar in Nederland nog niet altijd voldoende aandacht voor is.”

 
Lastig aan het maken van de podcast vinden Sigrid en Anoesjka het vinden van een goede balans tussen luchtigheid en diepgang en reflectie. Anoesjka: “Het vraagt vrij veel kwetsbaarheid om over dik-zijn te praten. Je zit niet altijd in de headspace om het te hebben over hoe de wereld je stigmatiseert en discrimineert omdat je dik bent. Maar je kunt er ook niet aldoor luchtig over doen natuurlijk.” Sigrid: “Ons streven is om luisteraars een plek te bieden waar ze herkenning vinden. We willen een informatieve podcast maken, zeker, maar tegelijk is het ook een gesprek tussen twee vrienden. Die combinatie is belangrijk.”

Wat betekent de Spark-subsidie voor jullie?

Anoesjka: “De Spark-subsidie helpt ons om in 2021 een stichting te kunnen worden. Als stichting worden we hopelijk nog serieuzer genomen en kunnen we ook meer mensen bereiken. Het brengt ook meer kansen met zich mee voor het aanvragen van andere fondsen. We werken nu aan een campagne over fatphobia in de gezondheidszorg, mogelijk gemaakt door de Spark-subsidie. En in 2021 hopen wij ook meer evenementen te gaan organiseren.”

Wat was jullie grootste uitdaging in het afgelopen jaar?

Sigrid: “Het verwerken van de hoeveelheid fatphobia die naar boven kwam door de coronacrisis. Er werd het beeld verspreid dat er vooral dikke mensen op de IC’s lagen, terwijl dat helemaal niet goed was onderzocht.” Anoesjka: “De coronacrisis legt de dubbele standaard die er vaak wordt gehanteerd richting dikke mensen heel duidelijk bloot. Aan de ene kant wordt geroepen dat dikke mensen een risicogroep zijn, maar tegelijkertijd wordt er geroepen dat het onze eigen schuld is. Waar andere risicogroepen op empathie kunnen rekenen, is het tegendeel waar voor dikke mensen.”


Sigrid: “Mensen hebben vaak het idee dat dik-zijn iets is wat je (makkelijk) zelf kunt oplossen. Dat lichamen heel maakbaar zijn en dat het een persoonlijk falen is als afvallen niet lukt.”


Waar willen jullie over een tijdje staan?

Sigrid: “We willen verschillende doelgroepen bereiken. Allereerst willen we er als supportgroep zijn voor individuen die dik zijn, om hen een plek te bieden om met anderen te praten die begrijpen hoe het is om dik te zijn. Maar we willen niet in de valkuil stappen van het individuele ‘hou van jezelf en dan komt alles goed’, waar de huidige body positivity -beweging op neer begint te komen. Body positivity mist het kritische stuk van kijken naar de samenleving en op het institutionele niveau: welk beleid voert de gemeente, hoe gaat de huisarts ermee om? Dat soort problemen kun je niet oplossen met enkel houden van jezelf. We willen dus ook het radicale fat activism op de agenda zetten en campagnes en advisering richting de overheid op poten zetten, om op institutioneel niveau meer te kunnen bereiken.”



Wat pakken jullie komend jaar op?

Anoesjka: “We gaan supportgroepen in andere steden opzetten. En we hebben een website gelanceerd waarop mensen de vervelende ervaringen die ze gehad hebben in de zorg delen. Nu zijn we in gesprek met het ministerie van VWS en de Inspectie Gezondheidszorg over de vraag hoe zij onder andere artsen kunnen aanspreken op hun taalgebruik. Wij willen ervoor zorgen dat taalgebruik richting dikke mensen zo min mogelijk stigmatiserend en discriminerend is en uitleggen dat schaamte nog nooit heeft geleid tot gezondheid en acceptatie.”

Dikke Vinger online:

 

Instagram: https://www.instagram.com/dikkevingerorg/

Facebook: https://www.facebook.com/dikkevinger

Website: https://dikkevinger.org

Deel dit artikel