Ga direct naar de content
15 mei 2022

Colectiva Polimorfas (Colombia)

Vrouwen met een beperking kunnen nu hun stem laten horen

In 2014 kwamen Bubulina Moreno en Yolanda del Rico Gil tot de conclusie dat er voor hen beiden weinig ruimte was in de al bestaande vrouwenbewegingen in Bolivia. ‘Er was geen discussie over gendergerelateerd geweld, of over reproductiviteit en seksuele gezondheid van vrouwen met een beperking. De feministische beweging herkende onze realiteit niet.’

Daarom richtten Bubulina en Yolanda Colectiva Polimorfas op. Een groep die opkomt voor de rechten van vrouwen en meiden met een beperking. Zelf noemen zij zich een groep met ‘functionele diversiteit’. Versterking van de zelfstandigheid van vrouwen en meisjes is het gezamenlijke doel.

Volgens Yolanda geloven veel vrouwen zoals zij wat ze hun hele leven is voorgehouden: dat ze lelijk zijn, waardeloos en een last voor hun familie. Geweld en misbruik komen zo vaak voor dat vrouwen dit als normaal ervaren. Colectiva Polimorfas is een plek voor vrouwen die sterker willen worden, die willen leren wat hun rechten zijn en hoe ze zichzelf kunnen beschermen.

‘Triest genoeg zijn het vaak de eigen familieleden die de levens bepalen van vrouwen en meiden met een beperking’, legt Bubulina uit. Daarom kwam de groep recentelijk met een programma om juist van die familieleden het bewustzijn te vergroten voor de problemen van vrouwen met een beperking. 

In Bolivia is er geen enkele wet die de autonomie van mensen met een beperking erkent. Daarom ontwikkelt de groep ook wetsvoorstellen, voor bijvoorbeeld het recht op een uitkering en financiële ondersteuning van familieleden die voor mensen met een beperking zorgen.

‘Het is hier voor vrouwen met een beperking niet eenvoudig om zich te organiseren. De maatschappij waarin wij leven sluit vrouwen met een beperking uit. Zij worden voortdurend gekleineerd. Wat voor mij telt, is dat sommige vrouwen zelfstandigheid hebben bereikt. Dat ze hun rechten kennen als ze worden lastiggevallen of beledigd worden. Dat ze niet meer zo hard hoeven te vechten om hun stem te laten horen.’