Ga direct naar de content
26 augustus 2021

Chola Contravisual – nieuwe vormen van feminisme en een eigen LBTIQ Pride

Chola Contravisual: Interview met Geraldine Zuasnabar

Chola Contravisual is een in 2015 opgericht collectief van jonge feministen en is gevestigd in Huancayo, Peru.

Het collectief streeft naar een waardig, vrij en gelukkig leven voor vrouwen en lesbische, biseksuele, trans, intersekse en queer (LBTIQ) personen. Gendergerelateerd geweld tegen vrouwen en LBTIQ-personen is wijdverbreid in Peru en de cijfers van femicide (vrouwenmoord) en seksueel geweld zijn er hoog. De katholieke kerk en andere conservatieve krachten omarmen bepaalde sociale normen en houden ze in stand, bijvoorbeeld dat vrouwen niet de baas over hun eigen lichaam zijn. De kern van het werk van de Cholas is het creëren van audiovisuele content en het organiseren van workshops en evenementen om deze onderdrukkende heteropatriarchale normen tegen te gaan. Als gevolg van hun werk hebben de Cholas vaak te maken met (online) bedreigingen en intimidatie, waardoor ze genoodzaakt zijn veel aandacht te besteden aan zorg voor elkaar en zichzelf, en aan digitale veiligheid.

Mama Cash sprak met Geraldine Zuasnabar van Chola Contravisual over het werk van het collectief, LBTIQ Pride, het collectieve trainingsprogramma en samenwerking met feministische subsidieverstrekkers.

Wat betekent Pride voor jou?

“Bij Chola Contravisual proberen we bewustzijn rondom de kwestie Pride te creëren, maar dan wel vanuit onze eigen setting, ons eigen land. Mensen zoals wij, die in de marge leefden, niet meetelden, als LBTIQ-mensen, als vrouwen en als inheemse mensen, hebben altijd uitdagingen gehad. We hebben nooit echt volledige mensenrechten genoten. Binnen Europese Pride-bewegingen ligt de focus op het gelijkwaardige huwelijk. Voor ons zijn andere onderwerpen belangrijker. Als LBTIQ-collectief willen we niet alleen het recht om te trouwen op de agenda zetten; we willen vooral niet meer vermoord worden.”

Vertel eens over de Pride-mars in Huancayo van kortgeleden.

“Een tijdje geleden liepen we mee in de Pride-mars hier in Huancayo. Voor veel mensen is dat misschien niet zo bijzonder, maar voor ons was het voor de tweede keer plaatsvinden van deze mars echt een historisch moment, en al helemaal gezien de strenge beperkingen vanwege de coronapandemie. We hoopten op 100 mensen, maar het werden er 500! Het was zo’n krachtige daad om ons zichtbaar te maken, want onder mensen uit de Andes, of inheemse groepen in het algemeen, heerste wat LBTIQ betreft altijd een mentaliteit van ‘niks vragen, niks vertellen’. Het is een belangrijke stap in de goede richting dat we beetje bij beetje de straten van elk stadje in de Andes opgaan en beter zichtbaar worden voor de media.”

Kun je iets meer vertellen over Chola Contravisual? 

“De geschiedenis van Chola is wat complex. We begonnen in Lima, waar ik afgestudeerd ben in audiovisuele communicatie. Ik besloot daarna terug te keren naar mijn geboorteplaats. Toen ik daar terugkwam en met gelijkgestemde mensen ging werken, beseften we dat er een enorme kloof was tussen de grote steden en de kleinere stadjes en dorpen.

Om te beginnen is er in ons kleine stadje niet eens één kunstopleiding. Jonge vrouwen die een opleiding in de kunsten volgen, dat is hier dus simpelweg niet aan de orde. Toen we begonnen gingen we in ons stadje op zoek naar een vrouwelijke producer en die was er simpelweg niet. Dat gold voor een heleboel aspecten op het gebied van muziek, audiovisuele content en kunst, en daar wilden we wat aan doen.

Daarnaast merkten we dat het feminisme dat we zagen een sterk koloniaal gekleurd feminisme was. Daarom besloten we om meer vanuit een Andes- en Quechua-perspectief te gaan werken dat niet was gebaseerd op die koloniale visie. We moesten terugkeren naar onze roots, ons opnieuw afvragen: ‘Welke soorten feminisme willen we opbouwen?’ We besloten dat we dat blanke, elitaire, stedelijke feminisme niet wilden. We zijn bezig met het opbouwen van ons eigen feminisme.

Chola Contravisual richt haar werk op drie gebieden. Ons belangrijkste werkgebied is audiovisuele creatie vanuit onze gemeenschap, gebaseerd op samenwerking. Met dat als uitgangspunt, worden we door middel van kunst critici van de staat en van de samenleving in het algemeen.

We hebben ook een cultureel centrum waar we samen kunnen komen. Hier bieden we workshops, concerten en evenementen aan. De workshops behandelen allerlei soorten onderwerpen, van vaardigheden als muziekproductie tot gezamenlijke zelfzorgsessies of leren luisteren naar ons lichaam.”

Kun je wat meer vertellen over Munay Casa, Munay House? Waarom is het zo belangrijk om een fysieke ruimte te hebben waar LBTIQ-mensen elkaar kunnen ontmoeten?

“We hebben te maken met verschillende soorten zeer sterk fundamentalisme, niet alleen van conservatieve organisaties zoals kerken, maar ook van veel mensen om ons heen. In onze gemeenschappen is het heel ongebruikelijk dat vrouwen op zichzelf wonen en dat trans en queer mensen hen bezoeken. Hoewel het moeilijk is om dit soort ruimtes te hebben, is het erg belangrijk omdat het anderen laat zien dat we bestaan. Het is een manier om jongeren te laten weten dat ze een vorm van steun hebben en dat er een ruimte is waar ze zich wat vrijer kunnen voelen.

Een van de grote voordelen van het hebben van een eigen plek is dat het helpt om een platform te realiseren voor gezamenlijke creatie, en dat is gewoon magisch. Leden van onze gemeenschap komen van verschillende plaatsen en maken zeer krachtig werk. Het is echt magisch dat we deze kans hebben om onze fantasieën vorm te geven, om creatief te zijn, om iets te doen waarvan iedereen zei dat het niet mogelijk was.”

Wat betekent de financiële steun van Mama Cash voor jullie?

“Ik zou niet willen zeggen dat alles wat we hebben bereikt het resultaat is van de subsidie, maar het geld kwam zeker in een heel moeilijke en spannende tijd voor ons. We stonden op het punt het cultuurhuis te sluiten omdat we het geld niet hadden om het open te houden. De Mama Cash-subsidie kwam precies op het moment dat we de moed echt aan het opgeven waren en het voelde als een motiverende kracht, een teken om door te gaan. De subsidie is niet alleen belangrijk vanwege de financiële steun, maar ook omdat het ons laat zien dat er geld beschikbaar is voor jonge transfeministische collectieven die tegen alle verwachtingen in standhouden.

Feministische fondsen bieden de mogelijkheid om voortdurend kritisch te reflecteren; om na te denken over wederzijdse steun en wederkerigheid. Het leren kennen van andere Mama Cash-partners heeft ook heel veel voor ons betekend. We hebben enorm krachtige sisters die met zoveel uitdagingen geconfronteerd wroden en toch overeind blijven. Voor mij was het een groot geschenk om te ontdekken dat deze processen van strijd en verzet worden ondersteund door andere vrouwen over de hele wereld.”

Volg Chola Contravisual online: