Nieuws & Blogs

PicAdishi - header

Lichamelijke zelfbeschikking en genot

Auteur Mama Cash

Als ik de woorden ‘lichamelijke zelfbeschikking’ zie, is het eerste wat in mij opkomt geweld. Als kind werd mij nooit verteld dat mijn lichaam alleen van mij is en dat ik zelf beslis wat er wel en niet mee gebeurt. Ik was elf jaar toen ik voor het eerst werd lastig gevallen, op de terugweg van muziekles. Ik had geen idee wat ik moest doen en nog steeds werd mij niet expliciet duidelijk gemaakt dat mijn lichaam geen openbaar bezit is. In plaats daarvan werd mij aangeraden om een busje pepperspray  op zak te hebben. Opgroeiend in een omgeving waar seksuele intimidatie dagelijks en openlijk plaatsvond, had ik een nogal vaag begrip van het concept persoonlijke ruimte. Dit ging zo ver dat toen ik vorig jaar werd lastig gevallen door iemand die zogenaamd een vriend was, ik niet terug kon vechten en slechts als bevroren kon blijven liggen.

Ik ben dit alles te boven gekomen, en nu is mijn begrip van lichamelijke zelfbeschikking en genot zo ontwikkeld, dat ik over dit onderwerp zelfs workshops kan geven aan kinderen.

Goed geïnformeerde gesprekken over vrouwelijke seksualiteit kom je niet vaak tegen en het is verassend hoe bedreigend vrouwelijke seksualiteit is voor een samenleving die er bakken met geld aan verdient. Over het algemeen groeide ik op met de overtuiging dat seks en masturbatie de grootste zonden waren die een vrouw kon begaan, zeker als het voor haar plezier was. Toen ik in 2013 afstudeerde op de middelbare school, zei ik “Ik wil er zelfs niet over praten. Als de tijd rijp is (lees: huwelijk), dan weet ik er genoeg over en van de juiste persoon (lees: echtgenoot).”

Spoel door naar nu, en na mijn ervaring vorig jaar en te midden van de dagelijkse gevallen van seksuele intimidatie op straat, masturbeer ik op de dagen dat ik te gefrustreerd ben over iets wat ik niet hoor te doen. En soms doe ik het gewoon omdat ik er zin in heb. Op dat moment weet ik dat ik over mijn lichaam beschik, en mezelf plezier gun op een manier die de samenleving afkeurt. Deze daad van zelfgenot is een vorm van verzet geworden, wat nogal vreemd klinkt omdat het helemaal geen ‘groot ding’ is (en dit weet je alleen uit eigen ervaring). Maar dat is hoe stigma’s ontstaan. Zelfs de kleinste dingen worden verheven tot belangrijke zaken door de mensen om je heen.

Adishi-enkel -webToch zijn er nog steeds dagen waarop ik de schijn van lichamelijke zelfbeschikking niet kan ophouden; als mijn moeder me vraagt om te kleden als er toevallig (of soms niet zo toevallig) een stel mannen bij ons thuis langskomt of als ik het huis uit ga; als ik te horen krijg “Sinds wanneer heb jij van dit soort absurde wensen?”, omdat ik heel graag een puntkomma tattoo wil laten zetten vanwege de waarde die dit symbool voor mij heeft. Of wanneer ik de straat niet meer op kan zonder bang te zijn om lastig gevallen of aangerand te worden, en ondanks deze angst, ik toch op één of andere manier lastig gevallen word.

Het is een voortdurende strijd. Maar zolang we ons blijven verzetten tegen het idee dat we niet zelf over ons lichaam kunnen beslissen, zullen we onze manieren van verzet blijven vinden. (In mijn geval bijvoorbeeld door de tatoeage te laten zetten buiten de kennis van mijn ouders om).

– Adishi Gupta

Redacteur FeminismInIndia.com