Nieuws & Blogs

vogelvrije

Karla Lara: ‘Samen zijn we sterker’

Auteur Mama Cash Portfolio Stem

door: Kirsten van den Hul

‘We mogen dan op het eerste gezicht veel verschillen, maar we lijken toch eigenlijk best veel op elkaar!’ lacht de Hondurese Karla Lara door de krakerige Skype-verbinding. ‘We maken ons allebei druk om vrouwenrechten en gebruiken de kracht van het woord om mensen te bereiken.’

Karla doet dat door te zingen. Haar liederen gaan over het leven, de liefde, gemis en geluk. Ze hoopt dat vrouwen hoop kunnen putten uit haar muziek, zichzelf erin herkennen en zich gesterkt voelen in hun strijd voor gelijke rechten.

‘Hoe verberg je het verdriet
en de vermoeidheid van een vrouw 
hoe laat je schoonheid triomferen
onder het huilen van drie kinderen..’

(La fuerza que tenés, Donde Andar, 2006)

Zangeres? Dat was ze eigenlijk altijd al. ‘In mijn huis zongen we in de auto, op feestjes, op familiebijeenkomsten. Ik ben opgegroeid tussen liedjes en gedichten. Maar dat ik er mijn beroep van kon maken, dat had ik nooit gedacht.’ Toen ze 16 was begon ze te zingen in een koor. Inmiddels bracht ze twee cd’s uit: Donde Andar en Antes del Puente.

Karla Lara is een vrouw met een missie. Een muzikale missie, om een authentiek Hondurees geluid te laten horen. Een geluid dat wordt beïnvloed door inheemse Hondurese ritmes en tradities, die volgens haar dreigen onder te sneeuwen onder Latijns-Amerikaanse commerciële muziek. Maar ook een politieke missie. ‘De mensenrechtensituatie in ons land is erg slecht. Deze week nog werd een activist door het leger neergeschoten, zomaar op klaarlichte dag.’ Karla vertelt over de tragische dood van mensenrechtenactivist Tomas Garcia, die op 15 juli op klaarlichte dag werd neergeschoten in de stad Achotal. Het is niet voor het eerst dat vreedzame protesten met harde hand worden neergeslagen. Op de Dag van de Hondurese Vrouw, afgelopen 25 januari, verzamelden zich diverse vrouwenorganisaties voor de deur van de Hoge Raad om versnelde rechtspraak te eisen in geval van geweld tegen vrouwen. Vervolgens begaven zij zich richting het Nationaal Congres, waar de oproerpolitie klaarstond met een alles behalve warm onthaal.

‘In Honduras is er sprake van een enorme militarisatie. Machismo, geweld tegen vrouwen, leugens in de media: het is allemaal met elkaar verbonden. En daar moeten we tegen in opstand komen. Dat doe ik onder andere door mijn muziek. Op straat is er geweld, pijn, ellende, maar in muziek is alles mogelijk. In muziek zijn we vrij.’

Ik vraag haar waar ze de inspiratie vandaan haalt om door te gaan. ‘Ik kan niet anders’, zegt ze lachend. ‘Dit is mijn pad, dit is wat ik doe. Misschien heb ik dat wel van mijn moeder. Ook al zijn we erg verschillend, en hebben we misschien soms andere denkbeelden, ze is erg een sterke vrouw met een ijzeren discipline. Ze is mijn heldin. Ze barst van de humor en energie, leest veel, zit tegenwoordig zelfs op Facebook. Ik ben erg trots op haar.’

Als we over de toekomst praten wordt Karla ineens emotioneel. Ik hoor tranen in haar stem als ze over haar dromen praat. ‘Ik droom van een toekomst zonder geweld, zonder pijn, zonder strijd, zonder bloedvergieten. Vrede? Nee dat is niet het goeie woord. Zonder gerechtigheid is er geen vrede. Zolang onze rechten geschonden worden is er geen vrede. Wat ik Nederlandse vrouwen zou mee willen geven? Samen staan we sterk. Wij vrouwen zijn de helft van de wereld. Maar we moeten solidair zijn, want samen zijn we sterker.’