Nieuws & Blogs

girls' rights activists

De meiden die Afrika willen veranderen: jonge activisten aan het woord

Auteur Mama Cash

Vijf activisten uit vijf verschillende Afrikaanse landen praten over de problemen die hun leven beinvloeden, van rechten van minder validen tot gender gelijkheid en vrouwenbesnijdenis. Dit is een vertaling van een artikel dat eerder verscheen  in The Guardian, door Alon Mwesigwa.

In augustus kwamen 30 meidenrechtenactivisten tussen de 13 en 19 jaar uit zes Afrikaanse landen – Oeganda, Kenia, Tanzania, Namibië, Malawi en Zuid-Afrika – bijeen voor een mentorschap en empowerment bijeenkomst in Kampala.

“In de meest simpele woorden, deze meiden gaan Afrika veranderen,” zegt Happy Mwende Kinyili, een senior programmamedewerker bij Mama Cash, die de bijeenkomst sponsorde. “Het gaat hen lukken, want ze weten wat ze willen en ze gaan voor wat ze willen. Als anderen dat zien, zullen hun werelden ook veranderen. Het is belangrijk dat het om meiden van verschillende delen van Afrika gaat, want het gaat om Afrika in zijn geheel.”

Volgens Mama Cash was de bijeenkomst bedoeld zodat “de meiden kunnen leren, oefenen, zich kunnen ontwikkelen, netwerken en samen strategieën kunnen uitzetten – om de fundamenten te leggen voor de volgende generatie vrouwenactivisten.”

We spraken met enkele deelnemers over de grote onderwerpen die zij als meiden en jonge vrouwen in hun landen tegenkomen, en vroegen hen wat zij graag zouden willen veranderen.

Particia Moyo, 17, in opleiding voor een diploma in platteland- en gemeenschapsontwikkeling, Malawi

Patricia Moyo from Malawi.Ik ben geboren met een handicap. Mijn beide benen zijn aangetast door polio.

In Malawi hebben meiden van mijn leeftijd al te kampen met talloze problemen, en [deze zijn] erger als je  een handicap hebt. Minder validen worden als tweederangs burger beschouwd – als het gaat om onderwijs, worden zij altijd achtergesteld. Als je kijkt hoe de scholen ingedeeld zijn, zie je dat zij niet gebruiksvriendelijk zijn. Het is ontzettend moeilijk voor iemand op krukken of in een rolstoel om naar school te gaan.

En deze problemen gelden voor iedereen met een handicap – jongens en meisjes.

Ik zou graag zien dat mijn land elke persoon als gelijk beschouwt. We zijn allemaal mensen, [en] we verdienen het allemaal om te leven en van het leven te genieten net als ieder ander, of iemand nu een handicap heeft of niet.

Ik wil mij ervoor inzetten dat mensen met een handicap tot reguliere scholen worden toegelaten. In Malawi is het op het moment gebruikelijk om slechtzienden, bijvoorbeeld, alleen toe te laten tot een school voor slechtzienden, of een speciale school voor kinderen met specifieke behoeften. Maar wij willen mengen en omgaan met alle kinderen, niet alleen met gehandicapten.

Ik wil het meisje zijn waar iedereen naar op kijkt als hun rolmodel, specifiek mensen met een handicap. Ik wil er voor hen zijn. Ik wil hun stem verwoorden. Maar ik wil ook dat de regering van Malawi het voortouw neemt in het aanpakken van de problemen voor mensen met een handicap. En wat betreft de rest van de mensen, [ik wil graag dat] zij mijn handicap erkennen en mijn capaciteiten benadrukken.

Atieno Fiona Kimberly, 17, student, Kenia

Atieno Fiona Kimberly from KenyaHet grootste probleem voor meiden in Kenia is het gebrek aan maandverband en dat ze gedurende hun menstruatie niet naar school kunnen – ze moeten thuis blijven. Een ander probleem is armoede. De cultuur in ons land bepaalt dat als een [mijn] familie arm is en ik een broer heb, mijn broer naar school gaat en ik thuis moet blijven. Mijn broer zal altijd de eerste plaats innemen, en dat is discriminatie – de jongen heeft meer privileges dan het meisje.

Er zijn ook veel negatieve culture tradities die meisjes beperken in Kenia. Bijvoorbeeld, de Maasai [gemeenschap] praktiseert nog steeds vrouwenbesnijdenis – het is ontzettend achterhaald en gevaarlijk. Ik zou dood kunnen gaan, omdat ze hetzelfde [scheermes] gebruiken voor meerdere meiden, waardoor ziekten kunnen worden verspreid. De meiden die zijn besneden, zullen complicaties hebben gedurende de bevalling. De hele cultuur is één grote puinhoop.

En dan zijn er nog  kindhuwelijken. Zoals ik, 17 jaar oud, en ik zou gedwongen kunnen worden om met iemand te trouwen die oud genoeg is om mijn vader te zijn. Ze kijken naar de waarde van de bruid [het bezit dat de bruidegom aan de bruid geeft], en wij [meiden] worden verkocht. We worden gezien als speeltjes.

Ik zou graag zien dat in Kenia mannen en vrouwen gelijk worden behandeld. Het zou niet mogen dat de jongen naar school mag en het meisje niet, alleen omdat ik op een gegeven moment ga trouwen en het huis van mijn vader verlaat. Er moet een eind komen aan vrouwenbesnijdenis en kindhuwelijken. Kenia zou een meisje dan een beter bestaan bieden.

Maandverband zou in ieder geval gesubsidieerd moeten worden, zodat ook arme ouders dit voor hun dochters kunnen kopen. [Het overheidsprogramma van gratis verstrekking reikt niet tot in de afgelegen gebieden].

Ik wilde oorspronkelijk een jurist worden, maar nu wil ik graag een piloot worden, want er zijn weinig vrouwelijke piloten, niet alleen in Kenia, maar in de hele wereld. Dus het is mijn droom om een vrouwelijke piloot te worden. Er zijn mensen die vinden dat dit soort banen niet voor vrouwen bedoeld zijn. Dat wil ik veranderen.

Brenda Irachan, 17, student, Oeganda

Brenda Irachan from UgandaIk kom uit het platteland in het Nebbi district in noord westelijk Oeganda. Het grootste probleem dat meiden hier tegenkomen is relaties [tussen twee mensen van verschillende generaties]. Er zijn bepaalde redenen waarom we [tot relaties] worden gedwongen, bijvoorbeeld als onze ouders niet alles kunnen bieden wat we willen. Dan gebeurt het dat een oudere man langskomt en zegt “Ik kan jou bieden wat je wilt”, en vaak zijn de meiden dan om. Het meisje is natuurlijk vaak jong; ze weet niet hoe ze om moet gaan met een relatie met een oudere man – ze raken zwanger, worden het huis uitgegooid, en stoppen met school. Als een meisje eenmaal zwanger is, jagen haar ouders haar ook het huis uit. Je eindigt als alleenstaande moeder.

Ik kom uit een arme familie, maar ik ben vastberaden om daar verandering in te brengen en dat kan alleen door onderwijs. In de toekomst, wil ik arts worden en ik zou ook graag zien dat mijn collega’s gaan studeren en ook belangrijke personen worden. Het is moeilijk om mijn vrienden te zien lijden.

In mijn gemeenschap praat ik vaak met mijn vrienden over hun rechten en verantwoordelijkheden. Ik vertel ze dat alles op zijn tijd komt – eerst naar school, en geen relaties aangaan met oudere mannen. [Voor] degenen wiens rechten zijn geschonden, hebben we een meldingskantoor in Nebbi en ik moedig ze aan om daarheen te gaan en verslag te doen.

Mijn vader wilde eerst mijn schoolgeld niet betalen, maar omdat ik vond dat ik recht had op school, heb ik mijn vader mee naar het meldingskantoor genomen om hen uit te leggen waarom mijn vader mijn schoolgeld niet wilde betalen. Nu betaalt hij en nu ga ik naar school.

Uetutjinda Kautjituavi, 17, student, Namibië

Uetutjinda Kautjituavi from NamibiaEr zijn een aantal redenen waarom tienermeiden zoals ik in Namibië worden tegengehouden. De grootste problemen zijn tienerzwangerschap, suikerooms en een gebrek aan onderwijs.

En deze problemen zijn onderling verbonden. De meeste meiden stoppen hier met school omdat zij al vroeg zwanger worden en het zijn meestal de suikerooms die daar verantwoordelijk voor zijn. De meiden stoppen met school en worden vervolgens alleenstaande moeders.

Om eerlijk te zijn, de regering doet volgens mij niets [om dit probleem te verhelpen]. In deze workshop, kijken we naar mensenrechten en als ik weer thuis ben, ga ik met al mijn vriendinnen en andere meiden praten over hoe ze voor zichzelf kunnen zorgen, en dat zij het recht hebben om nee te zeggen tegen de avances van suikerooms. Trouwens, als meiden zich eenmaal bewust zijn van hun rechten, kunnen ze zelfs demonstreren en de regering ertoe aanzetten om iets te doen.

Ik wil gaan studeren en gynaecoloog worden. Ik wil vrouwen helpen. Tenslotte wil  ik benadrukken is dat meiden rechten hebben.

Hawa Kimbugwe, 19, dichter, en studente voedingskunde aan de Kyambogo Universiteit, Oeganda

Hawa Kimbugwe from UgandaDatgene wat meiden van mijn leeftijd beperkt is een gebrek aan zelfvertrouwen. Vanwege de manier waarop onze samenleving is georganiseerd, zijn meiden onzeker en zijn vaak meer bezig met wat anderen van hen vinden dan met wat ze met hun leven willen doen. Ze hebben een negatief zelfbeeld en gebrek aan vertrouwen, alleen omdat onze cultuur ons leert om zo gesloten en  beleefd te zijn. Daarom durven sommigen niet nee te zeggen als ze iets niet willen en om die reden hebben we hier het gezegde dat “als een meisje ‘nee’ zegt bedoelt ze eigenlijk ‘ja’.” Sommige meiden bleken hun huid en willen eruit zien zoals [anderen denken wat het schoonheidsideaal is]. Maar ik zeg dat je mooi bent zoals je bent gecreëerd.

Meiden krijgen geen enkele informatie over zichzelf en het feit dat zij recht hebben op bepaalde dingen. Daardoor geven ze zichzelf soms over aan wat er ook op hun pad terecht komt. Ze zouden meer informatie en kennis over sociale [onderwerpen] moeten krijgen. Het onderwijssysteem focust meestal op dingen die je op school kunt doen en op het slagen van examens, maar niet op overleven in sociaal opzicht.

Ik wil pleiten voor de rechten van meiden. Ze horen te weten dat niemand hun lichaam mag aanraken als ze dat niet willen. Hun lichamen zijn van hun en van niemand anders. Niemand mag zomaar op je kont tikken, als je langs loopt op straat. Ik wil dat meiden voldoende zelfvertrouwen hebben en op hun rechten staan en zichzelf waarderen zoals ze zijn. En als meiden voldoende assertief zijn, zijn ze zich beter bewust van wat er zich in de omgeving afspeelt en kunnen ze beter vechten tegen onrechtvaardigheid.